Volgens mij kan je soms de dood ervaren, soms ook niet.
Met de dood ervaren heb ik het over een bijna dood ervaring.
Een wit licht zien, een volmaakte innerlijke rust ... .
Ik geloof dat er een leven is na de dood. Maar wat dat leven inhoudt, daar heb ik geen idee van.
Ook wil ik graag geloven dat er een leven is geweest voor het leven dat we nu leven.
Want we dromen soms van dingen die we totaal niet kennen.
Hoe komt dit? Hoe komen we aan deze dingen?
Ik denk dat dit komt uit een vorig leven.
Heeft u hier een eigen idee over, aarzel dan niet om op deze blog te reageren.
De manier waarop je naar het mens zijn kijkt (= mensbeeld), de manier waarop je naar het samenleven kijkt (de visie), die je hiertegenover hebt (maatschappijbeeld, wereldbeeld), bepaalt welke dingen je als maatschappij, als mens voorop zult stellen.
Zo kan het zijn dat in een maatschappijvorm één bepaalde waarde belangrijker is dan een andere = waardeschaal
Een waardeschaal kan puur persoonlijk zijn. Dit wil zeggen dat we bewust of onbewust zelf een aantal waarden vooropstellen en een aantal andere waarden op de laagste treden van ons persoonlijk laddertje plaatsen.
Maar ook iedere maatschappij, iedere cultuur heeft zo'n waardeschaal. De waarden die je vooropstelt, beïnvloeden jouw handelen!
Het maatschappelijk patroon van waarden en normen beïnvloedt het patroon van waarden en normen van individuele mensen.
Oscar is tien jaar en heeft kanker. Als hij ontdekt dat zijn ouders voor hem verzwijgen dat hij dood gaat, wil hij hen niet meer zien! Toevallig loopt hij Rose tegen het lijf, een knorrige vrouw in een roze mantelpakje, die pizza’s levert in het ziekenhuis. Zij is wél recht voor de raap en vertelt wél de waarheid. Om hem te verstrooien stelt Rose een spel voor: doen alsof elke dag telt voor tien jaar. Zo beleeft Oscar alle hoogtepunten van zijn leven in een paar dagen tijd. Tussen Oscar en Rose ontstaat een bijzondere vriendschap die hun leven zal veranderen.
Oscar et la dame Rose is de verfilming van een novelle van Eric Emmanuel-Schmitt, die de film ook regisseerde. Het resultaat is een mooie, vertederende speelfilm die ondanks zijn beladen thema steeds licht van toon blijft en soms zelfs vrolijk! De schrijver- filmmaker slaagt erin om de leefwereld van een kind mooi, oprecht en geloofwaardig weer te geven. En hoewel ze slechts een bijrol hebben, bieden ook de vriendjes van Oscar de nodige afleiding: de verbrande Bacon, de blauw aangelopen Peggy Blue, de dikke Popcorn en een jongen met een waterhoofd genaamd Einstein… Een hartverwarmende, magisch-realistische film die zeker blijft hangen.
Soms loopt er door een drukke straat ineens een oude kameraad of reisgenoot. Je weet zodra je hem begroet: het kan niet dat ik hem ontmoet, want hij is dood. Eerst ben je nog een tijd verbaasd omdat die levende toch haast die dode was. Heb je de zaak dan afgedaan, dan komt er weer zo'n dode aan, met flinke pas.
Thuis van het dodencarnaval zie je de spiegel in de hal, je schrik is groot: die man daar in het spiegelglas, met die bekende regenjas, was die niet dood?
Willem Wilmink
Mijn mening: Ieder jaar op 2 november worden de zielen van de doden herdacht. Het kerkhof wordt op deze dag massaal bezocht door familie en vrienden van de overledenen. Ik vind het jammer dat het enkel op deze dag gebeurt. Ik probeer om er één dag in de maand tijd voor te maken om de graven van kennissen of familie te bezoeken. Dit lukt me niet altijd. Maar als ik dan de volgende keer ga, probeer ik te praten met deze persoon. Voor sommige mensen klinkt dit misschien niet zo vanzelfsprekend, maar ik vind er een houvast aan. Zo weet ik zeker dat ik deze mensen nooit vergeet. De mensen die ik verloren ben, die hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. En die mensen zullen dat ook blijven doen. Zeker na wat het afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Mijn vriend steunt mij hierin.
Jan ging de wereld rond om gevangenissen te bezoeken. Hij vertelt over zijn ervaringen en over zijn ontmoeting met Gonzalo. Die zit een straf uit in de gevangenis van Wortel, waar hij regelmatig de kapel bezoekt om dichter bij zijn overleden moeder te zijn
Mijn mening: Jan zegt dat er in iedere mens iets goeds schuilt. Daar ben ik het volledig mee eens. Ook achter grote criminelen. Ik vind dat we niemand zouden mogen veroordelen, maar dit is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Ine is pastor in het UZ Gasthuisberg in Leuven en is vooral bezig met de patiënten in de verloskamer en op de neonatale afdeling. Ze begeleidt onder meer ouders bij hun rouwproces na een zwangerschapsonderbreking. In onderstaande film zie je een deel van haar job. Film Afscheid van een pasgeboren leven
Mijn mening: Ik vind het goed dat er mensen zijn zoals Ine in een ziekenhuis. Mensen die pasgeboren kinderen verliezen is verschrikkelijk en hebben veel hulp nodig om dit te kunnen verwerken. Mensen zoals Ine zijn opgeleid om dit te kunnen doen. Het is niet gemakkelijk lijkt mij, maar wel een hele uitdaging. Als pastor moet je ook niet alleen ouders kunnen helpen, maar ook kinderen. Zoals de broertjes of zusjes. Deze moeten ook de dood kunnen verwerken van het pasgeboren broertje of zusje.
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one’s laughing at God
When they’re starving or freezing or so very poor
No one laughs at God
When the doctor calls after some routine tests
No one’s laughing at God
When it’s gotten real late
And their kid’s not back from the party yet
No one laughs at God
When their airplane start to uncontrollably shake
No one’s laughing at God
When they see the one they love, hand in hand with someone else
And they hope that they’re mistaken
No one laughs at God
When the cops knock on their door
And they say we got some bad news, sir
No one’s laughing at God
When there’s a famine or fire or flood
But God can be funny
At a cocktail party when listening to a good God-themed joke, or
Or when the crazies say He hates us
And they get so red in the head you think they’re ‘bout to choke
God can be funny,
When told he’ll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious
Ha ha
Ha ha
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one’s laughing at God
When they’ve lost all they’ve got
And they don’t know what for
No one laughs at God on the day they realize
That the last sight they’ll ever see is a pair of hateful eyes
No one’s laughing at God when they’re saying their goodbyes
But God can be funny
At a cocktail party when listening to a good God-themed joke, or
Or when the crazies say He hates us
And they get so red in the head you think they’re ‘bout to choke
God can be funny,
When told he’ll give you money if you just pray the right way
And when presented like a genie who does magic like Houdini
Or grants wishes like Jiminy Cricket and Santa Claus
God can be so hilarious
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one laughs at God in a hospital
No one laughs at God in a war
No one laughing at God in hospital
No one’s laughing at God in a war
No one’s laughing at God when they’re starving or freezing or so very poor
No one’s laughing at God
No one’s laughing at God
No one’s laughing at God
We’re all laughing with God
Vertaling
Niemand lacht om God in een ziekenhuis
Niemand lacht om God in een oorlog
Niemand lacht om God als ze verhongeren of bevriezen of zo zeer slecht
Niemand lacht om God als de dokter oproepen na enkele routinetests
Niemand lacht op God als het echt laat geworden en hun kind niet terug van die partij nog
Niemand lacht om God toen hun vliegtuig oncontroleerbaar begint te trillen
Niemand lacht om God wanneer ze de liefde die ze hand in hand met iemand anders en ze hopen dat ze verkeerd
Niemand lacht om God als de politie klop op de deur en ze zeggen: "We hebben enkele slechte nieuwe, meneer,"
Niemand lacht om God als er een hongersnood, brand of overstroming
Maar God kan grappig
Op een cocktail terwijl u luistert naar een goede God-themed grap of
Of wanneer de gekken zeggen dat hij een hekel aan ons en ze zo rood in de kop je denkt dat ze over te stikken
God kan grappig
Toen vertelde hij geef je geld als je alleen maar bidden op de juiste manier
En toen gepresenteerd als een geest
Wie doet magie zoals Houdini
Ofsubsidies wil graag Jiminy Cricket en Santa Claus
God kan zo hilarisch worden
Ha ha
Ha ha
Niemand lacht om God in een ziekenhuis
Niemand lacht om God in een oorlog
Niemand lacht om God als ze hebben verloren alles wat ze kregen en ze weten niet wat voor
Niemand lacht om God op de dag dat ze beseffen dat de laatste aanblik ze ooit zult zien is een paar van hatelijke ogen
Niemand lacht om God als ze zeggen hun afscheid
Maar God kan grappig
Op een cocktail terwijl u luistert naar een goede God-themed grap of
Of wanneer de gekken zeggen dat hij een hekel aan ons en ze zo rood in de kop je denkt dat ze over te stikken
God kan grappig
Toen vertelde hij geef je geld als je alleen maar bidden op de juiste manier
En toen gepresenteerd als een geest
Wie doet magie zoals Houdini
Of subsidies wil graag Jiminy Cricket en Santa Claus
God kan zo hilarisch worden
Niemand lacht om God in een ziekenhuis
Niemand lacht om God in een oorlog
Niemand lacht om God in een ziekenhuis
Niemand lacht om God in een oorlog
Niemand lacht om God in een ziekenhuis
Neeje lachen om God in een oorlog
Niemand lacht om God als ze verhongeren of bevriezen of zo zeer slecht
Niemand lacht op God
Niemand lacht op God
Niemand lacht op God
We zijn allemaal lachen met God
'Voor de evaluatie van opleidingsonderdelen moeten vaak ook opdrachten ingeleverd worden. Docenten stellen hiervoor duidelijke deadlines op. Toch zijn er ook altijd studenten die één of twee dagen na het verstrijken van de deadline hun opdracht binnen leveren. In de praktijk gebeurt het soms dat de docent papers accepteert en beoordeelt die na de deadline worden ingeleverd.'
Is dit rechtvaardig?
Mijn mening: Ik vind dit niet rechtvaardig. De leerlingen die het wel op tijd hebben ingediend worden hiermee gestraft. Hiermee wordt gezegd:' Je moet je taken niet meer op tijd indienen, ze worden toch nog nagekeken en je krijgt toch nog je punten.'
Natuurlijk is het ook wel te zien welke reden er voor is waarom leerlingen hun taak niet tijdig kunnen afgeven of tijdig hebben kunnen maken. (ziekte, sterfgeval ...)
Een nul krijgen voor een taak is een sanctie. Ik zou een leerling wel een tweede kans geven voor een taak. Wanneer deze kans niet benut wordt, dan pas zal er een sanctie volgen (een nul). Maar een nul geven voor een taak is volgens mij hetzelfde als een nul geven voor zijn kennis. Maar deze leerling heeft met deze taak niet bewezen of hij de leerstof begrijpt of niet.
We leven nu in een technologische wereld. Wanneer de leerlingen hun taak niet meer begrijpen kunnen ze de avond zelf nog een mailtje zenden naar de docent en hen zo op de hoogte brengen. Zo weet de docent dat de leerling wel de moeite heeft gedaan om de taak te bekijken, maar de taak echt niet verstaat. Zo kan de docent kijken om extra uitleg te geven aan de leerling (indien de leerling dit wenst).
Natuurlijk mag dit dan ook geen gewoonte worden en moet dit ook de volgende dag vermeld worden in de agenda (dit is mijn mening).
Heeft u een andere mening. Dan mag u deze gerust geven.
Praktisch ethisch model
Twee voorwaarden
Grondhouding aannemen
Ik kan me inleven in de leerlingen die hun taak eens te laat indienen. Iedereen vergeet wel eens iets. Ik aanvaard dat de leerlingen iets vergeten, maar dit moeten ze mij persoonlijk komen melden, zodat ik op de hoogte ben. Ze kunnen hun taken vergeten maken om persoonlijke redenen en dit aanvaard ik.
Dialoog voeren
Ik overleg met de directie, eventueel ook met andere docenten.
De ouders moeten mij via de agenda melden dat de taak niet gemaakt is.
De leerlingen moeten mij zelf komen vertellen dat ze hun taak vergeten zijn. Zo weet ik het van de leerling zelf en ontstaan er minder misverstanden.
Vier aandachtspunten
Situatie analyseren
Zijn er nog andere leerlingen die hun taak niet ingediend hebben? -->Moesten er nog taken ingediend worden vandaag?
Vergeet de leerling meermaals zijn taak in te dienen of te maken?
Wat is de thuissituatie van de leerling?
Zoeken naar handelingsmogelijkheden
Een dag uitstel geven om in te dienen
Nul geven
Over de middag de taak maken onder toezicht
Straf geven
Motieven verhelderen
Waarom is de taak te laat ingegeven?
Wil de leerling de taak niet maken?
Verstaat de leerling van de taak wel?
Is de leerling de taak gewoon vergeten?
Effecten inschatten
De eerste keer wordt het door de vingers gezien maar de volgende keer wordt er een straf voorzien. Zo wordt het vergeten van een taak een eenmalig iets.
De waarde die ik heel erg belangrijk vind is eerlijkheid.
In elke relatie die je aangaat is dit belangrijk.
Met eerlijkheid kom je het verst.
Zoals ze zeggen eerlijkheid duurt het langst. Maar het is het best. Wanneer je een relatie aangaat met iemand (vriendschapsrelatie, liefdesrelatie ...) daar is eerlijkheid het fundament van alles.
Als heel die relatie gebaseerd is op een leugen komt dit vroeg of laat uit en gaat deze relatie vroeg of laat verloren. Als je van in het begin eerlijk bent tegenover elkaar, dan heeft deze relatie meer kans op overleven.
Ook al kwetst de waarheid soms.
Via onderstaande link kan u zelf een persoonlijke waardentest uitvoeren. persoonlijke waarden test
Dit is mijn uitslag van de persoonlijk waarden test
Respect
Gezondheid
Veiligheid
Verbondenheid
Eerlijkheid
Zie je wel dat eerlijkheid niet opbrengt! Maar eerlijkheid brengt wèl op, namelijk: de redding van de wereld. Dit is een absolute waarheid. En dit is uitvoerbaar, zolang de eerlijkheid niet (alleen) van de ander geëist wordt. Niet verplicht wordt, maar enkel opgelegd aan zichzelf. Zij mag niet eens aan zichzelf opgelegd worden, maar (moet) als een natuurlijk verschijnsel te voorschijn komen. Enkel met eerlijkheid kan het. Dit is geen geloof, maar een inzicht dat op kennis berust.
Een op de twee Belgische jongeren vertrouwt andere mensen niet.
Dat blijkt uit het onderzoek Connected, dat werd uitgevoerd door de jeugddienst voor informatie en preventie In Petto. Meer dan 1.700 jongeren, voornamelijk tussen 15 en 18 jaar oud, namen deel. Diverse factoren hebben invloed op het wantrouwen jegens de medemens. Zo zijn meisjes iets negatiever ingesteld dan jongens: 55 tegen 44 procent. Ook het studieniveau speelt een grote rol. 73 procent van de leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs vertrouwt anderen niet. ASO-leerlingen hebben dan weer het meeste geloof in de mensen rondom hen: ‘slechts’ 41 procent oordeelt negatief. In een klassiek gezin hebben jongeren minder angst (48 procent) dan in een nieuw samengesteld gezin (55 procent). Kinderen in een eenoudergezin komen er het bekaaidst af. Liefst 60 procent wantrouwt anderen.
Mijn mening: ik vertrouw ook weinig mensen. Hoe dit komt? Door het weinige goede nieuws dat we dagelijks krijgen via de televisie. Moorden, inbraken ... Noem maar op. Iedereen is gewoon bang van andere mensen. Ze wantrouwen elkaar en durven elkaar niet meer aan te spreken. Daardoor leren ze elkaar niet meer kennen en kunnen ze elkaar ook niet meer vertrouwen.
Mijn mening: Kinderen doen grotendeels na wat ze zien van volwassenen. Sommige dingen doen ze ook niet na en sommige dingen doen kinderen ook uit zichzelf.
Sommige dingen wat kinderen dan aanleren zijn ook weer erfelijke factoren.
Dit zijn resultaten van de PKG- schaal van 1900 tot en met 2009 per 10 jaar. Zo zien we de revolutie. De eerste PKG-schaal is mijn eigen resultaat zo kan je eens mijn resultaat bekijken en vergelijken.
In 1996 ontwierp ontwikkelingspsycholoog Dirk Hutsebaut (K.U.Leuven) de Post-Kritische Geloofsschaal om de verschillende benaderingswijzen tot religie- in een christelijke context- op het spoor te komen.
1900 - 1909
In totaal hebben 46 mensen geboren tussen 1900 en 1909 meegedaan
Mijn mening: Het geluk is voor iedereen iets anders. Het geluk kan voor iedereen iets anders zijn. Het geluk kan te vinden zijn in kleine dingen. Zoals in een glimlach van een andere.
Ik ben een ietsist. Een gelover in luilekkerland. Ik geloof dat er wel ‘iets’ meer is tussen hemel en aarde, maar doe er verder niets mee. Ik geloof iedere dag wat anders en verander mijn geloof zoals mij dat het beste uitkomt. En met mij zijn er velen die zo geloven. Er zijn echter maar weinig ietsisten die er voor uitkomen. Sinds ik in 2004 een lezing gaf over ietsisme, krijg ik veel vragen over mijn invulling hieraan. Zo ook van Open Deur. Vandaar in dit artikel mijn geloofsbelijdenis. Niet om u als lezer te overtuigen, maar om u een kijkje te laten nemen in de keuken van een rasechte ietsist.
De ietsist: een irritante gelover?
Het eerste kenmerk van mijn geloof als ietsist is dat ik geloof dat er ‘iets’ meer moet zijn. Dat iets is echter ongedefinieerd. Het kan constant aangepast worden. Sterker nog: mijn ietsisme onderscheidt zich van andere geloven doordat ik mijn geloof steeds aanpas aan mijn leven, en niet mijn leven aan mijn geloof. Ik heb geen dogma’s over goed en kwaad en ik volg geen tien geboden. Een ietsist als ik ‘shopt’ gewoon wat rond en pikt overal zijn wijsheden vandaan: van diverse geloven, van de wetenschap, van internet, van vrienden, uit de krant, de Libelle…
Het ietsisme is verder een eenzaam geloof. Ik ga niet naar de kerk en vier geen feestdagen. Ik ben niet uit op bekering van anderen, maar leef mijn eigen leven en heb verder geen religieuze dilemma’s of worstelingen. Ik heb geen neigingen mijzelf in een heilige oorlog op te blazen, kom op zondagochtend niet langs uw deur en voer geen discussies over welke kerk nu de ‘ware leer’ aanhangt. Een heerlijk ontspannen geloof, kan ik vertellen!
Hoe ontspannend ook, intellectueel Nederland zit er maar mee in zijn maag. Er is veel kritiek op mijn geloof. Atheïst Ronald Plasterk (columnist voor de Volkskrant) vindt het maar een ‘irritant’ geloof. Journalist Ralf Bodelier, vindt dat ietsisten het er maar met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf maken. Domweg verklaren dat er ‘iets’ meer is, maar dat verder niet onderbouwen: schande! Ietsisten zijn domme en gemakzuchtige mensen.
Rudy Kousbroek riep in een artikel zelfs: ‘weg met het ietsisme!’. Hij vindt het maar ‘half werk’. Net zoals je niet een beetje zwanger of een beetje vegetariër kan zijn, kan je ook niet een beetje gelovig zijn. God is er, of hij is er niet. Vreemd argument trouwens: soms ben ik wel een beetje verliefd, of een beetje dronken. Waarom zou ik dan niet een beetje kunnen geloven?
Thijs Wöltgens neemt het als eenling op voor de ietsisten: die ietsisten zijn in elk geval weer zoekend naar ‘iets’. Ze wijzen het niet af, en blijven bezig met religie. Couwenberg lijkt zich dezelfde mening toegedaan. Ietsisten zijn positief. Waar atheïsten blijven hangen in ‘of-of’-denken (‘óf er is een God, óf er is niets’), durven ietsisten voor de ‘en-en’-optie te kiezen. Dat daar geen logische verklaring voor is, steekt veel wetenschappers natuurlijk wel. Hoe kun je nou iets onderbouwen dat op niets is gefundeerd?
De ietsist: Leve het luilekkerland!
Wat mij betreft raakt dit weer de kern van mijn eigen geloof. Toen ik vorig jaar met mijn toenmalige vriendin door het Warandebos in Tilburg liep, begon het stevig te regenen. Romantisch liepen we toen onder de paraplu. Dat mondde uit in een stevige zoenpartij, waarna het ineens ophield met regenen. De zon verscheen achter de wolken en straalde op ons neer. We voelden ons door ‘iets’ bevestigd in onze liefde. Is dat dan het bewijs dat er ‘iets’ meer is? Nee, natuurlijk niet. Die zon is meteorologisch gezien prima verklaarbaar, de relatie is alweer bijna een jaar uit, en dat gevoel kwam natuurlijk vooral vanuit onszelf. Dat was dus helemaal niet ‘iets’. We voelden ons daar gewoon lekker bij. We wilden dat gewoon zelf voelen!
“Als je dat zegt, betekent dat logisch beredeneerd dat je dus niet meer kunt volhouden dat er ‘iets’ is”, merkte filosoof Herman de Regt in het gesprek dat volgde op een lezing die ik gaf over ietsisme terecht op. Hij heeft groot gelijk. Ik viel ter plaatse van mijn geloof. Ik kan het niet onderbouwen, en merkte later dat ik dat ook helemaal niet wil. Ik ben inderdaad gemakzuchtig, trek conclusies op basis van ongetoetste premissen en dat is eigenlijk een doodzonde. Het is niet te bewijzen, en daarmee zou ik mij moeten scharen onder de agnosten: de stroming die stelt dat ze wel moet twijfelen, omdat er zowel voor het ‘iets’ (gelovigen) als voor het ‘niets’ (atheïsten) geen bewijzen zijn.
Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil graag geloven dat er iets is. Dat voelt goed. Ietsisme is voor mij de bril die ik heb opgezet en waarmee ik me prettig voel in de wereld. Ik zoek steeds een grens op waar ik me gelukkig bij voel. En die grens zelf, daar gaat het om. De grens die me laat voelen dat ik leef. Die grens legt mij uit wie ik ben en ik verander de grens en de grens verandert mij. Dat iets, dat ben ik blijkbaar zelf. Dat is toch ook iets?
Ietsist doet ook aan bidden, evangeliseren en kerkdiensten
Val je van je geloof of noem je jezelf atheïst, maar geloof je wel dat er ‘iets’ is, dan val je waarschijnlijk onder de noemer: ietsist. Het hilarische tv-programma Koefnoen legt de vinger op de zere plek en laat op prachtige wijze zien hoe het ietsisme een nieuwe vorm van religie kan worden. Hoewel ietwat gechargeerd, mag het punt duidelijk zijn. Wanneer zal de eerste ietsist een kerkgebouw betrekken?
In dit filmpje zie je wat God betekent voor sommige mensen.
Voor iedereen betekent hij wat anders.
Wat betekent hij voor jou?
Laat het gerust weten in een reactie
Iets meer dan de helft (54 procent) van de Belgische jongeren tussen 15 en 25 jaar beschouwt zichzelf als gelukkig. Eén op de zeven voelt zich ongelukkig. Toch blijken Belgische 'Millennials' minder tevreden dan hun leeftijdgenoten in Nederland, waar ruim 65 procent zegt gelukkig te zijn.
Dat blijkt uit de resultaten van een grootschalige studie van het marktonderzoeksbureau InSites Consulting bij meer dan 4.000 jongeren in zestien landen.
De top 3 van landen met het grootste aandeel gelukkige jongeren bestaat uit Brazilië, India en China. Daar voelen net geen zeven op de tien jongeren zich gelukkig. Zweden en Rusland zijn de nummers 4 en 5. België staat samen met Denemarken, Frankrijk, Italië en Spanje op de laatste plaats.
'Je kan wel zeggen dat deze Generatie Y een 'happy generation' is', concludeert Joeri Van den Bergh van InSites Consulting in een mededeling over de studie. 'Nergens hebben we minder dan de helft uitgesproken gelukkige jongeren gevonden en gemiddeld genomen over alle regio's zegt slechts zo'n één op de tien jongelui niet gelukkig te zijn.'
Het grootste aantal ongelukkige jongeren vond het bureau in Groot-Brittannië, met bijna één op de vijf (18 procent), en ook Italië en Frankrijk bevonden zich in de buurt van deze score.
Vakantie maakt Belgische jongeren het meest gelukkig. Seks en contact met vrienden en familieleden komen op de tweede en derde plaats. Gebeurtenissen waarvan jongeren ongelukkig werden, waren: de scheiding van hun ouders, de diagnose van een ernstige ziekte en gedumpt worden door hun vriend(in).
Mijn mening: Zijn jongeren echt zo gelukkig? In de examens zijn er nog nooit zoveel depressies vastgesteld. (zie onderstaand artikel) Waarom? Zijn jongeren in de examens niet meer gelukkig? Iedereen is wel eens onzeker over zichzelf. Maar is dit nodig? Iedereen is toch zoals hij is? Iedereen is super. Iedereen heeft zijn talenten. Akkoord, sommigen zijn slimmer dan anderen, maar ga je je als jongere daarom gelukkiger voelen? Ik ben opgegroeid in een gezin met drie kinderen. Mijn broer en zus volg(d)en allebei Latijn ik heb STW gevolgd en we zijn allemaal heel gelukkig. We hebben kunnen volgen waar we ons gelukkig bij voelen. (Via deze weg dan ook eens bedankt aan mijn ouders voor al de kansen die we hebben gekregen.) Het is niet altijd even gemakkelijk. het kan even goed zijn dat je kind plots naar jou komt en zegt dat het deeltijds onderwijs wil volgen, omdat het niet meer naar school wil gaan. Wat ga je dan doen? Ik zou dan als ouder praten met het kind. Er goed over spreken en me goed laten informeren. Als dit zijn keuze is. Waarom niet?
Studenten overspoelen psychologen in kerstperiode
Meer dan vierduizend Vlaamse studenten belanden op de bank bij de psycholoog. De hulpverleners kunnen de vraag vaak niet aan en zetten jongeren op wachtlijsten. "Om de instroom te verwerken, bieden we hulp in groepen", luidt het vandaag in De Morgen. Depressies en angststoornissen komen het vaakst voor, gevolgd door faalangst en uitstelgedrag.
Een op vijfentwintig studenten kampt met psychologische problemen en zoekt daarvoor hulp. Van de 105.819 studenten aan de universiteiten en de Antwerpse hogescholen gaan er 4.195 langs bij een psycholoog of psychiater. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van de hoger onderwijsinstellingen. De Associatie Universiteit Antwerpen en de KU Leuven krijgen daarbij de meeste hulpvragen te verwerken.
Bijna elk jaar moeten de universiteiten bijkomende psychologen inzetten. "In de periode voor kerst neemt de drukte toe", zegt psychotherapeut Hugo Lietaer. "We werken met tien therapeuten, maar toch is er op dit moment een wachtlijst van dertig studenten. Daarom bieden we hulp in groep aan." Een recept dat ook de Universiteit Gent toepast. Toch leeft bij de universiteitspsychologen de vrees dat meer personeel onvoldoende zal zijn.
“Ik sta bij het groot huisvuil: voor de maatschappij ben ik niks meer waard. Ik ben veroordeeld om tot mijn 65ste te doppen.” Freddy De Bosscher is een 59-jarige econoom. Sinds 2008 is hij werkloos. Na maar liefst 200 sollicitaties moet Freddy vaststellen dat bedrijven niet geïnteresseerd zijn in oudere kandidaten. Ook de 54-jarige Wiesje ervaart dat veel werkgevers struikelen over haar leeftijd: “In deze maatschappij moet alles jong, jong en piepjong zijn.”
Di Rupo I spoort oudere werklozen aan om tot hun 58ste intensief naar werk te zoeken, in plaats van tot hun 55ste. Toch is het in ons land bijzonder moeilijk voor 50-plussers om opnieuw een job te vinden. Volgens arbeidsmarkexpert Jan Denys is onze loonpolitiek het grootste probleem: “Een 50-plusser is bij ons na een carrière van 20 à 30 jaar dubbel zo duur als een 30-jarige, maar presteert daarom niet dubbel zo veel.”
Het gros van onze oudere werklozen is laaggeschoold. In Duitsland speelt autofabrikant BMW daar handig op in: de autobouwer heeft er speciaal een fabriek voor uit de grond gestampt. Bij Barco in Kuurne proberen ze het met een aantal kleine ergonomische aanpassingen. "Door bijvoorbeeld karren in de hoogte verstelbaar te maken, wordt de rug minder belast", aldus HR-manager Yves Bryse.
dinsdag 2 februari 2012
Mijn mening: Mensen ouder dan 50 jaar hebben toch evenveel recht om werk t hebben als andere mensen? Ik vind dat deze mensen betrouwbaarder zijn om op dezelfde plaats te blijven werken. Wanneer deze mensen eenmaal werk hebben, blijven ze op dezelfde plaats werken. Zelf zou ik als jongere persoon ook op dezelfde plaats blijven werken. Zodat, wanneer andere mensen uitvallen, deze mensen kunnen overnemen. Zo kunnen oudere mensen direct aan werk geraken. Zonder problemen. Afgeschreven worden vanwege leeftijd is belachelijk. Ik vind het discriminerend. Het is zelfs even discriminerend als mensen uitsluiten vanwege hun huidskleur.
Met de dood ervaren heb ik het over een bijna dood ervaring.
