Mens en Samenleving: Moeten te populaire studies duurder worden?

Steeds meer jongeren vinden hun weg naar het hoger onderwijs. Te weinig studenten kiezen echter voor richtingen die aansluiten bij de noden van de arbeidsmarkt. Bovendien zitten de aula’s in de populaire richtingen overvol. Kan het hoger onderwijs de instroom sturen door het inschrijvingsgeld voor knelpuntrichtingen te verlagen, en voor andere te verhogen?

Ja

André Oosterlinck, voorzitter van de Associatie K.U.Leuven, pleit voor hoger inschrijvingsgeld voor richtingen die minder kansen bieden op werk

“Er zijn grenzen aan de vrije studiekeuze„

“We hebben te weinig studenten in richtingen zoals Burgerlijk Ingenieur en Chemie. De arbeidsmarkt schreeuwt nochtans om mensen met zo’n diploma. We moeten dat soort richtingen aantrekkelijker maken om onze economische welvaart te garanderen. een halvering of afschaffing van het inschrijvingsgeld voor deze knelpuntstudies zou jongeren kunnen stimuleren.

Voor richtingen zoals letteren, Geschiedenis en Filosofie zouden studenten ter compensatie meer moeten betalen. Ze mogen voor die richtingen kiezen, maar daar hangt een prijskaartje aan vast. Maar dan nog ligt het inschrijvingsgeld bij ons erg laag in vergelijking met andere landen in europa. Beursstudenten zouden niet meer moeten betalen. Voor hen zou ik het inschrijvingsgeld zelfs willen afschaffen.

Ik ben een groot voorstander van de vrije studiekeuze, maar er zijn grenzen. De gemeenschap betaalt via belastingen voor onderwijs en heeft het recht om leerlingen te sturen naar richtingen en beroepen die onze economische groei op peil kunnen houden. als je een richting kiest die weinig perspectieven biedt op de arbeidsmarkt, is het toch niet normaal dat de gemeenschap opdraait voor de kosten?”

Nee

Michiel Horsten, voorzitter van de vlaamse vereniging van studenten, vindt een variabel inschrijvingsgeld een inbreuk op de vrije studiekeuze

“Vooral sociaal zwakkeren worden het slachtoffer„

“Meer inschrijvingsgeld vragen voor richtingen die op het eerste gezicht niet rechtstreeks bijdragen tot de economie, is onaanvaardbaar en kortzichtig. Het getuigt van een totaal misprijzen voor de humane wetenschappen. Hoger onderwijs is toch meer dan kennisoverdracht? De persoonlijke ontplooiing en het maatschappelijk functioneren van de student zijn toch ook belangrijk?

Bovendien verwerven studenten humane wetenschappen ook algemene vaardigheden die belangrijk zijn voor de samenleving en de economie. Veel humane richtingen leiden misschien niet rechtstreeks naar een job, maar de studenten krijgen wel een brede vorming. Ze zijn inzetbaar in heel wat jobs waarvoor geen specifieke opleiding bestaat.

Een hoger inschrijvingsgeld voor richtingen die economisch misschien minder interessant zijn, is ook een inbreuk op de vrije studiekeuze. Vooral sociaal zwakkeren zullen daarvan het slachtoffer zijn. Zij zullen verplicht zijn om richtingen te volgen waar veel vraag naar is op de arbeidsmarkt. De studiekeuze mag niet alleen afhangen van de waarde van het diploma op de arbeidsmarkt of de hoogte van het inschrijvingsgeld. Een jongere heeft de grootste kans op succes als hij kiest op basis van zijn persoonlijke interesse en motivatie.”

Mijn mening: Ik kan mij aansluiten bij allebei de commentaren. Er zijn inderdaad mensen te kort in enkele sectoren (bv Burgerlijke Ingenieur, Chemie ...). Maar moet daarom de keuze van de jongeren afhangen van de tekorten in deze sectoren?
De interesses zijn in de loop der jaren verandert.
Vroeger wilden de meeste mensen dat hun zoon of dochter dokter werd. Nu willen ze dat hun kind een richting volgt dat hen een toekomst biedt.
Voor je begint aan hogere studies kan je nooit weten hoe het er later aan toe zal gaan in het werkveld. Het kan zijn dat je heel snel werk vindt, maar het kan ook tegenslaan. Net voor je begint met je studies kan je horen dat het in een bepaalde sector moeilijk gaat. Je gaat dan in die sector iets studeren. Je behaalt je diploma, maar vindt toch geen werk. Wat doe je dan?

Hogere studies kosten heel veel geld. Voor iedereen. Je kan de kosten aanpassen, maar dan moet je het doen voor iedereen, ook voor diegenen die het moeilijker hebben.
Daarom ben ik ook geen voorstander om het inschrijvingsgeld, om een bepaalde richting te volgen, aan te passen. Iedereen verdient toch dezelfde kansen.
Daarom hebben we toch gelijke onderwijskansen?

gelijke onderwijskansen

Mens en samenleving: Wat doen wij met onze wereld dat zovele jongeren er niet meer in willen leven?

Elke jongere die uit het leven stapt, zegt Wim Verbaal, is een aanklacht tegen ons, volwassenen, die hun een wereld nalaten waarin zij voor zichzelf geen toekomst zien

'Geachte professor, Ik kan niet op onze afspraak aanwezig zijn, want vandaag kreeg ik te horen dat een goede vriend van mij uit het leven is gestapt. Ik moet die dag naar zijn begrafenis.'

Wat zou u, beste lezer, doen, als u net als ik in amper twee jaar tweemaal zo'n bericht te lezen kreeg? Of wanneer u weet dat studenten van me in diezelfde periode twee vrienden op deze manier verloren? Een van hen heb ik gekend. Hij was ook een student van mij.

Ik weet dat ik niet alleen sta tegenover deze pijnlijke werkelijkheid. Uit de cijfers, waar men al te snel een verklaring voor vindt, blijkt ook het aantal jongeren dat in België vrijwillig uit het leven stapt afgelopen jaar weer schrikbarend is gestegen. Vlaanderen gaat er graag prat op hoog te scoren in allerlei internationale rankings. Wel, in Europa staan wij nu voor een keer bovenaan. Maar het voelt wel koud aan op deze top.

'Wat bezielt die jongeren?' hoor ik al zeggen. 'Ze hebben het zo goed.' Daar denken die vele jongeren blijkbaar anders over. Scheelt er dan iets met de jeugd? Uit eigen ervaring durf ik dit te bestrijden. Mijn studenten nu zijn met al hun tekorten boeiender persoonlijkheden dan die van pakweg tien jaar geleden. Ze zijn leergierig, geïnteresseerd en gedreven. Het is hier geen verhaal van mislukkelingen. Mijn student had zijn studie succesvol beëindigd, was graag gezien, sociaal, actief in de jeugdbeweging én muzikant. Hij had alles wat je nodig hebt om iets uit je leven te maken. Toch stapte hij voor die trein.

Waarom? Die vraag is te lezen in de pijn en het verdriet van duizenden ouders, in de wanhopige angst van vele duizenden vrienden en vriendinnen, hun leeftijdgenoten, en ook in de machteloosheid van leerkrachten en docenten. Waarom? 'Ze hebben het zo goed.' Toch in de ogen van beleidsmensen, politici, onderwijsverantwoordelijken en mediafiguren, die voortdurend beslissingen nemen en een wereld vorm geven, waarin zovele jongeren niet meer willen leven. Zij nemen de laatste vrijheid die hun rest, de gruwelijke vrijheid om niet volwassen te worden.

Elke jongere die uit het leven stapt, is een aanklacht tegen ons, volwassenen, die hun een wereld nalaten waarin zij voor zichzelf geen toekomst zien. Die ze alles hebben afgenomen waardoor zij nog zin kunnen hebben in het leven. Of erger nog: die ze alles hebben afgenomen, waardoor zij nog zin hadden kunnen geven aan het leven. Alles wat hun de moed gaf om het op te nemen tegen een werkelijkheid die niet beantwoordt aan hun verwachtingen.

Daar geldt geen enkel excuus meer. Wij zouden als volwassenen een voorbeeld moeten zijn, laten zien hoe het kan, hoe je volwassen kunt zijn. Maar wat laten wij ze zien? Het kan niet mooi zijn. Duizenden jongeren weigeren om volwassen te worden, om te worden zoals wij.

  

Ieder van ons is verantwoordelijk voor de wanhoop van al die ouders die elke dag een lege stoel moeten zien, van alle jongeren die een vriend, een vriendin missen, van alle leraars die zich blijven afvragen wat zij hadden kunnen doen. Ieder van ons blijft verantwoordelijk voor elke jongere die weigert volwassen te worden. Daar zijn medicaties of therapieën niet meer genoeg.

Daar wordt het tijd dat wij als volwassenen onszelf in vraag stellen en dat wij ons afvragen waar wij mee bezig zijn. Wat doen wij met onze wereld? Hoeveel jongeren moeten wij nog verliezen, voordat we als Vlamingen echt wakker zullen liggen? Voordat we hun duidelijk hebben gemaakt dat zij het beter kunnen doen dan wij? Dat zij het beter zullen doen, zolang ze maar het vertrouwen houden om in zichzelf en bij elkaar het houvast te vinden dat nodig is om aan de toekomst, hun toekomst, vorm te geven.

Artikel De Standaard

  

Mijn mening: Ik ben dit jaar (2012) enkele vrienden verloren. onder andere door zelfmoord. Ik heb deze personen nooit echt begrepen. Ik probeer hen te begrijpen waarom ze dit doen, maar dit lukt niet. Ik vind van mezelf dat ik positief in het leven sta, probeer altijd te lachen, blijf optimistisch. Ook in de perioden dat het niet zo gemakkelijk gaat. Wanneer ik mensen rondom mij rondom mij verlies vanwege zelfmoord, probeer ik hen te begrijpen. Het waarom. Soms kom ik te weten via-via wat de reden kan zijn. Dit is dan nog niet altijd zo. Maar moest het dan daarom zijn, kan ik die persoon wel al beter begrijpen. 

Sommige jongeren staan ook volgens mijn minder positief in het leven. Waarom is mij niet altijd duidelijk. Volgens mij kan je het leven net evengoed positief inzien als negatief.