Mens en natuur: Kalfke Willy

Onderstaand filmpje is een deel uit een aflevering van Basta.Basta is een Vlaams televisieprogramma dat in 2011 werd uitgezonden op zender Eén. Het was een combinatie tussen een komisch televisieprogramma, een actualiteitenrubriek en een misdaadprogramma. Het programma handelde over zelfgeknutselde onderzoeksjournalistiek. De reeks werd gemaakt door de Neveneffecten (Jonas Geirnaert, Lieven Scheire, Koen De Poorter en Jelle De Beule) bij het productiehuis Woestijnvis.
De bekendheid van Basta steeg enorm na hun aflevering rond belspelletjes toen ze in deze aflevering het bedrog van de organisatoren onthulden. Twee dagen na deze uitzending kondigden de Vlaamse commerciële televisiezenders officieel aan dat ze voortaan geen belspelletjes meer zouden uitzenden. Vanwege deze spectaculaire stunt kregen het programma en hun makers veel media-aandacht en lof  bij de bevolking.

De voorlaatste aflevering lieten de Neveneffecten de kijkers kennis maken met het kalfje Willy. Rond deze aflevering is er veel ophitsing geweest. Neveneffecten wou trouwe kijkers bedanken met een winterbarbecue. Maar het stukje vlees dat Neveneffecten wou aanbieden was blijkbaar niet zo goed gekozen.
winterbarbecue

Wat zal er met kalfje Willy uit Basta gebeuren?

Neveneffecten hebben in de vierde aflevering van het tv-programma 'Basta' aangekondigd zelf een kalfje te zullen slachten voor hun barbecue van zaterdag "om de kosten te drukken". Maar het is niet duidelijk wat precies de bedoeling is, want de guitige jongens voegden er mysterieus aan toe: "Tenzij de kijker daar anders over beslist". 

Zullen die tv-kijkers - 100 van hen worden uitgeloot om (kalfs)vlees te komen

eten op het eetfestijn van zaterdag - beslissen over het lot van kalfje Willy, met een Romeinse opwaartse dan wel neerwaartse duim? Vanavond zouden we meer moeten weten...

Weinig steun op Facebook
Op Facebook werden voor Willy alvast een vijftiental steungroepen opgericht, met voorlopig opvallend weinig leden. Intussen klaagt de vleesindustrie over de "zwaar overdreven vermenselijking van het kalf" in Basta op Eén.

Emotioneel afscheid
Willy kreeg van de rakkers van Neveneffecten inderdaad nog een mooie, humane 'laatste dag' voorgeschoteld. Het kalfje mocht met hen mee op café, naar de sauna, naar de cinema en naar het voetbal. Daarna werd Willy naar zijn mama gebracht om er op melodramatische wijze afscheid te nemen van haar. Definitief?

"Kalfje te jong"
Dat lijkt erg onwaarschijnlijk, ook al worden er per jaar 328.000 kalveren geslacht in ons land. De Belg eet gemiddeld 1,4 kilo kalfsvlees per jaar. "Maar Willy ziet er nog te jong uit om al geslacht te worden, dat gebeurt normaal tussen de zes en acht maanden", zegt kweker Geert Nackaerts in de krant Het Laatste Nieuws. Wat het dan wel wordt? Afwachten maar... 

artikel HLN

Op de dag zelf wordt kalfje Barabas aan hen voorgesteld. Ze roepen de emoties bij de mensen op door mooie herinneringen aan de dag met kalfje Willy op te noemen en door te zeggen dat kalfje Willy op de barbecue ligt. Ze roepen daarna kalfje Barabas en die komt tevoorschijn. Hierna roepen ze kalfje Willy maar die komt niet tevoorschijn. Sommige mensen raken in paniek en tekenen het rouwregister van kalfje Willy. Op het einde wordt alles op een ludieke manier voorgesteld (biefstukken groeien aan de bomen, worsten in de worstelaar ....). Sommige mensen staan er niet meer bij stil dat we dagelijks een kalfje Willy op ons bord kunnen krijgen. Daarom is dat niet zo. Neveneffecten wil ons duidelijk maken dat we ons hier bewust van moeten zijn en dat we misschien ook eens iets anders kunnen eten dan vlees. 

Ik eet thuis eenmaal in de week vegetarisch (geen vlees of vis). Dit is een bewuste keuze.

Op kot eet ik geen vlees, maar wel vis en minimum eenmaal in de week vegetarisch. Dit is ook een bewuste keuze. Zo wil ik bewust beter leren omgaan met de natuur. Verbeter de wereld. Begin bij jezelf.

Mens en lijden: Is er leven na de dood

Volgens mij kan je soms de dood ervaren, soms ook niet.

Met de dood ervaren heb ik het over een bijna dood ervaring.

Een wit licht zien, een volmaakte innerlijke rust ... .

Ik geloof dat er een leven is na de dood. Maar wat dat leven inhoudt, daar heb ik geen idee van.
Ook wil ik graag geloven dat er een leven is geweest voor het leven dat we nu leven.
Want we dromen soms van dingen die we totaal niet kennen.
Hoe komt dit? Hoe komen we aan deze dingen?
Ik denk dat dit komt uit een vorig leven.

Heeft u hier een eigen idee over, aarzel dan niet om op deze blog te reageren.

film bijna dood ervaring

artikel

Mens en medemens: Mensbeeld, levensvisie, waardeschaal

 De manier waarop je naar het mens zijn kijkt (= mensbeeld), de manier waarop je naar het samenleven kijkt (de visie), die je hiertegenover hebt (maatschappijbeeld, wereldbeeld), bepaalt welke dingen je als maatschappij, als mens voorop zult stellen.

Zo kan het zijn dat in een maatschappijvorm één bepaalde waarde belangrijker is dan een andere = waardeschaal

Een waardeschaal kan puur persoonlijk zijn. Dit wil zeggen dat we bewust of onbewust zelf een aantal waarden vooropstellen en een aantal andere waarden op de laagste treden van ons persoonlijk laddertje plaatsen.

Maar ook iedere maatschappij, iedere cultuur heeft zo'n waardeschaal. De waarden die je vooropstelt, beïnvloeden jouw handelen!

Het maatschappelijk patroon van waarden en normen beïnvloedt het patroon van waarden en normen van individuele mensen.

Mens en lijden: Oscar et la dame Rose

Oscar is tien jaar en heeft kanker. Als hij ontdekt dat zijn ouders voor hem verzwijgen dat hij dood gaat, wil hij hen niet meer zien! Toevallig loopt hij Rose tegen het lijf, een knorrige vrouw in een roze mantelpakje, die pizza’s levert in het ziekenhuis. Zij is wél recht voor de raap en vertelt wél de waarheid. Om hem te verstrooien stelt Rose een spel voor: doen alsof elke dag telt voor tien jaar. Zo beleeft Oscar alle hoogtepunten van zijn leven in een paar dagen tijd. Tussen Oscar en Rose ontstaat een bijzondere vriendschap die hun leven zal veranderen.

Oscar et la dame Rose is de verfilming van een novelle van Eric Emmanuel-Schmitt, die de film ook regisseerde. Het resultaat is een mooie, vertederende speelfilm die ondanks zijn beladen thema steeds licht van toon blijft en soms zelfs vrolijk! De schrijver- filmmaker slaagt erin om de leefwereld van een kind mooi, oprecht en geloofwaardig weer te geven. En hoewel ze slechts een bijrol hebben, bieden ook de vriendjes van Oscar de nodige afleiding: de verbrande Bacon, de blauw aangelopen Peggy Blue, de dikke Popcorn en een jongen met een waterhoofd genaamd Einstein… Een hartverwarmende, magisch-realistische film die zeker blijft hangen.

Mens en lijden: allerzielen

Allerzielen

Soms loopt er door een drukke straat
ineens een oude kameraad
of reisgenoot.
Je weet zodra je hem begroet:
het kan niet dat ik hem ontmoet,
want hij is dood.
Eerst ben je nog een tijd verbaasd
omdat die levende toch haast
die dode was.
Heb je de zaak dan afgedaan,
dan komt er weer zo'n dode aan,
met flinke pas.

Thuis van het dodencarnaval
zie je de spiegel in de hal,
je schrik is groot:
die man daar in het spiegelglas,
met die bekende regenjas,
was die niet dood?

Willem Wilmink

Mijn mening: Ieder jaar op 2 november worden de zielen van de doden herdacht. Het kerkhof wordt op deze dag massaal bezocht door familie en vrienden van de overledenen. Ik vind het jammer dat het enkel op deze dag gebeurt. Ik probeer om er één dag in de maand tijd voor te maken om de graven van kennissen of familie te bezoeken. Dit lukt me niet altijd. Maar als ik dan de volgende keer ga, probeer ik te praten met deze persoon. Voor sommige mensen klinkt dit misschien niet zo vanzelfsprekend, maar ik vind er een houvast aan. Zo weet ik zeker dat ik deze mensen nooit vergeet. De mensen die ik verloren ben, die hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. En die mensen zullen dat ook blijven doen. Zeker na wat het afgelopen jaar allemaal gebeurd is. Mijn vriend steunt mij hierin.

Mens en lijden: Te quiero mama

Jan ging de wereld rond om gevangenissen te bezoeken. Hij vertelt over zijn ervaringen en over zijn ontmoeting met Gonzalo. Die zit een straf uit in de gevangenis van Wortel, waar hij regelmatig de kapel bezoekt om dichter bij zijn overleden moeder te zijn

Film Te quiero mama

Mijn mening: Jan zegt dat er in iedere mens iets goeds schuilt. Daar ben ik het volledig mee eens. Ook achter grote criminelen. Ik vind dat we niemand zouden mogen veroordelen, maar dit is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Mens en lijden: Afscheid van een pasgeboren leven

Ine is pastor in het UZ Gasthuisberg in Leuven en is vooral bezig met de patiënten in de verloskamer en op de neonatale afdeling. Ze begeleidt onder meer ouders bij hun rouwproces na een zwangerschapsonderbreking. In onderstaande film zie je een deel van haar job.
Film Afscheid van een pasgeboren leven

Mijn mening: Ik vind het goed dat er mensen zijn zoals Ine in een ziekenhuis. Mensen die pasgeboren kinderen verliezen is verschrikkelijk en hebben veel hulp nodig om dit te kunnen verwerken. Mensen zoals Ine zijn opgeleid om dit te kunnen doen. Het is niet gemakkelijk lijkt mij, maar wel een hele uitdaging. Als pastor moet je ook niet alleen ouders kunnen helpen, maar ook kinderen. Zoals de broertjes of zusjes. Deze moeten ook de dood kunnen verwerken van het pasgeboren broertje of zusje.

dankgebed- dankviering