Een op de twee Belgische jongeren vertrouwt andere mensen niet.
Dat blijkt uit het onderzoek Connected, dat werd uitgevoerd door de jeugddienst voor informatie en preventie In Petto. Meer dan 1.700 jongeren, voornamelijk tussen 15 en 18 jaar oud, namen deel. Diverse factoren hebben invloed op het wantrouwen jegens de medemens. Zo zijn meisjes iets negatiever ingesteld dan jongens: 55 tegen 44 procent. Ook het studieniveau speelt een grote rol. 73 procent van de leerlingen van het buitengewoon secundair onderwijs vertrouwt anderen niet. ASO-leerlingen hebben dan weer het meeste geloof in de mensen rondom hen: ‘slechts’ 41 procent oordeelt negatief. In een klassiek gezin hebben jongeren minder angst (48 procent) dan in een nieuw samengesteld gezin (55 procent). Kinderen in een eenoudergezin komen er het bekaaidst af. Liefst 60 procent wantrouwt anderen.
Mijn mening: ik vertrouw ook weinig mensen. Hoe dit komt? Door het weinige goede nieuws dat we dagelijks krijgen via de televisie. Moorden, inbraken ... Noem maar op. Iedereen is gewoon bang van andere mensen. Ze wantrouwen elkaar en durven elkaar niet meer aan te spreken. Daardoor leren ze elkaar niet meer kennen en kunnen ze elkaar ook niet meer vertrouwen.
Mijn mening: Kinderen doen grotendeels na wat ze zien van volwassenen. Sommige dingen doen ze ook niet na en sommige dingen doen kinderen ook uit zichzelf.
Sommige dingen wat kinderen dan aanleren zijn ook weer erfelijke factoren.
Dit zijn resultaten van de PKG- schaal van 1900 tot en met 2009 per 10 jaar. Zo zien we de revolutie. De eerste PKG-schaal is mijn eigen resultaat zo kan je eens mijn resultaat bekijken en vergelijken.
In 1996 ontwierp ontwikkelingspsycholoog Dirk Hutsebaut (K.U.Leuven) de Post-Kritische Geloofsschaal om de verschillende benaderingswijzen tot religie- in een christelijke context- op het spoor te komen.
1900 - 1909
In totaal hebben 46 mensen geboren tussen 1900 en 1909 meegedaan
Mijn mening: Het geluk is voor iedereen iets anders. Het geluk kan voor iedereen iets anders zijn. Het geluk kan te vinden zijn in kleine dingen. Zoals in een glimlach van een andere.
Ik ben een ietsist. Een gelover in luilekkerland. Ik geloof dat er wel ‘iets’ meer is tussen hemel en aarde, maar doe er verder niets mee. Ik geloof iedere dag wat anders en verander mijn geloof zoals mij dat het beste uitkomt. En met mij zijn er velen die zo geloven. Er zijn echter maar weinig ietsisten die er voor uitkomen. Sinds ik in 2004 een lezing gaf over ietsisme, krijg ik veel vragen over mijn invulling hieraan. Zo ook van Open Deur. Vandaar in dit artikel mijn geloofsbelijdenis. Niet om u als lezer te overtuigen, maar om u een kijkje te laten nemen in de keuken van een rasechte ietsist.
De ietsist: een irritante gelover?
Het eerste kenmerk van mijn geloof als ietsist is dat ik geloof dat er ‘iets’ meer moet zijn. Dat iets is echter ongedefinieerd. Het kan constant aangepast worden. Sterker nog: mijn ietsisme onderscheidt zich van andere geloven doordat ik mijn geloof steeds aanpas aan mijn leven, en niet mijn leven aan mijn geloof. Ik heb geen dogma’s over goed en kwaad en ik volg geen tien geboden. Een ietsist als ik ‘shopt’ gewoon wat rond en pikt overal zijn wijsheden vandaan: van diverse geloven, van de wetenschap, van internet, van vrienden, uit de krant, de Libelle…
Het ietsisme is verder een eenzaam geloof. Ik ga niet naar de kerk en vier geen feestdagen. Ik ben niet uit op bekering van anderen, maar leef mijn eigen leven en heb verder geen religieuze dilemma’s of worstelingen. Ik heb geen neigingen mijzelf in een heilige oorlog op te blazen, kom op zondagochtend niet langs uw deur en voer geen discussies over welke kerk nu de ‘ware leer’ aanhangt. Een heerlijk ontspannen geloof, kan ik vertellen!
Hoe ontspannend ook, intellectueel Nederland zit er maar mee in zijn maag. Er is veel kritiek op mijn geloof. Atheïst Ronald Plasterk (columnist voor de Volkskrant) vindt het maar een ‘irritant’ geloof. Journalist Ralf Bodelier, vindt dat ietsisten het er maar met een ‘Jantje van Leiden’ vanaf maken. Domweg verklaren dat er ‘iets’ meer is, maar dat verder niet onderbouwen: schande! Ietsisten zijn domme en gemakzuchtige mensen.
Rudy Kousbroek riep in een artikel zelfs: ‘weg met het ietsisme!’. Hij vindt het maar ‘half werk’. Net zoals je niet een beetje zwanger of een beetje vegetariër kan zijn, kan je ook niet een beetje gelovig zijn. God is er, of hij is er niet. Vreemd argument trouwens: soms ben ik wel een beetje verliefd, of een beetje dronken. Waarom zou ik dan niet een beetje kunnen geloven?
Thijs Wöltgens neemt het als eenling op voor de ietsisten: die ietsisten zijn in elk geval weer zoekend naar ‘iets’. Ze wijzen het niet af, en blijven bezig met religie. Couwenberg lijkt zich dezelfde mening toegedaan. Ietsisten zijn positief. Waar atheïsten blijven hangen in ‘of-of’-denken (‘óf er is een God, óf er is niets’), durven ietsisten voor de ‘en-en’-optie te kiezen. Dat daar geen logische verklaring voor is, steekt veel wetenschappers natuurlijk wel. Hoe kun je nou iets onderbouwen dat op niets is gefundeerd?
De ietsist: Leve het luilekkerland!
Wat mij betreft raakt dit weer de kern van mijn eigen geloof. Toen ik vorig jaar met mijn toenmalige vriendin door het Warandebos in Tilburg liep, begon het stevig te regenen. Romantisch liepen we toen onder de paraplu. Dat mondde uit in een stevige zoenpartij, waarna het ineens ophield met regenen. De zon verscheen achter de wolken en straalde op ons neer. We voelden ons door ‘iets’ bevestigd in onze liefde. Is dat dan het bewijs dat er ‘iets’ meer is? Nee, natuurlijk niet. Die zon is meteorologisch gezien prima verklaarbaar, de relatie is alweer bijna een jaar uit, en dat gevoel kwam natuurlijk vooral vanuit onszelf. Dat was dus helemaal niet ‘iets’. We voelden ons daar gewoon lekker bij. We wilden dat gewoon zelf voelen!
“Als je dat zegt, betekent dat logisch beredeneerd dat je dus niet meer kunt volhouden dat er ‘iets’ is”, merkte filosoof Herman de Regt in het gesprek dat volgde op een lezing die ik gaf over ietsisme terecht op. Hij heeft groot gelijk. Ik viel ter plaatse van mijn geloof. Ik kan het niet onderbouwen, en merkte later dat ik dat ook helemaal niet wil. Ik ben inderdaad gemakzuchtig, trek conclusies op basis van ongetoetste premissen en dat is eigenlijk een doodzonde. Het is niet te bewijzen, en daarmee zou ik mij moeten scharen onder de agnosten: de stroming die stelt dat ze wel moet twijfelen, omdat er zowel voor het ‘iets’ (gelovigen) als voor het ‘niets’ (atheïsten) geen bewijzen zijn.
Maar dat wil ik helemaal niet. Ik wil graag geloven dat er iets is. Dat voelt goed. Ietsisme is voor mij de bril die ik heb opgezet en waarmee ik me prettig voel in de wereld. Ik zoek steeds een grens op waar ik me gelukkig bij voel. En die grens zelf, daar gaat het om. De grens die me laat voelen dat ik leef. Die grens legt mij uit wie ik ben en ik verander de grens en de grens verandert mij. Dat iets, dat ben ik blijkbaar zelf. Dat is toch ook iets?
Ietsist doet ook aan bidden, evangeliseren en kerkdiensten
Val je van je geloof of noem je jezelf atheïst, maar geloof je wel dat er ‘iets’ is, dan val je waarschijnlijk onder de noemer: ietsist. Het hilarische tv-programma Koefnoen legt de vinger op de zere plek en laat op prachtige wijze zien hoe het ietsisme een nieuwe vorm van religie kan worden. Hoewel ietwat gechargeerd, mag het punt duidelijk zijn. Wanneer zal de eerste ietsist een kerkgebouw betrekken?
In dit filmpje zie je wat God betekent voor sommige mensen.
Voor iedereen betekent hij wat anders.
Wat betekent hij voor jou?
Laat het gerust weten in een reactie
Iets meer dan de helft (54 procent) van de Belgische jongeren tussen 15 en 25 jaar beschouwt zichzelf als gelukkig. Eén op de zeven voelt zich ongelukkig. Toch blijken Belgische 'Millennials' minder tevreden dan hun leeftijdgenoten in Nederland, waar ruim 65 procent zegt gelukkig te zijn.
Dat blijkt uit de resultaten van een grootschalige studie van het marktonderzoeksbureau InSites Consulting bij meer dan 4.000 jongeren in zestien landen.
De top 3 van landen met het grootste aandeel gelukkige jongeren bestaat uit Brazilië, India en China. Daar voelen net geen zeven op de tien jongeren zich gelukkig. Zweden en Rusland zijn de nummers 4 en 5. België staat samen met Denemarken, Frankrijk, Italië en Spanje op de laatste plaats.
'Je kan wel zeggen dat deze Generatie Y een 'happy generation' is', concludeert Joeri Van den Bergh van InSites Consulting in een mededeling over de studie. 'Nergens hebben we minder dan de helft uitgesproken gelukkige jongeren gevonden en gemiddeld genomen over alle regio's zegt slechts zo'n één op de tien jongelui niet gelukkig te zijn.'
Het grootste aantal ongelukkige jongeren vond het bureau in Groot-Brittannië, met bijna één op de vijf (18 procent), en ook Italië en Frankrijk bevonden zich in de buurt van deze score.
Vakantie maakt Belgische jongeren het meest gelukkig. Seks en contact met vrienden en familieleden komen op de tweede en derde plaats. Gebeurtenissen waarvan jongeren ongelukkig werden, waren: de scheiding van hun ouders, de diagnose van een ernstige ziekte en gedumpt worden door hun vriend(in).
Mijn mening: Zijn jongeren echt zo gelukkig? In de examens zijn er nog nooit zoveel depressies vastgesteld. (zie onderstaand artikel) Waarom? Zijn jongeren in de examens niet meer gelukkig? Iedereen is wel eens onzeker over zichzelf. Maar is dit nodig? Iedereen is toch zoals hij is? Iedereen is super. Iedereen heeft zijn talenten. Akkoord, sommigen zijn slimmer dan anderen, maar ga je je als jongere daarom gelukkiger voelen? Ik ben opgegroeid in een gezin met drie kinderen. Mijn broer en zus volg(d)en allebei Latijn ik heb STW gevolgd en we zijn allemaal heel gelukkig. We hebben kunnen volgen waar we ons gelukkig bij voelen. (Via deze weg dan ook eens bedankt aan mijn ouders voor al de kansen die we hebben gekregen.) Het is niet altijd even gemakkelijk. het kan even goed zijn dat je kind plots naar jou komt en zegt dat het deeltijds onderwijs wil volgen, omdat het niet meer naar school wil gaan. Wat ga je dan doen? Ik zou dan als ouder praten met het kind. Er goed over spreken en me goed laten informeren. Als dit zijn keuze is. Waarom niet?
Studenten overspoelen psychologen in kerstperiode
Meer dan vierduizend Vlaamse studenten belanden op de bank bij de psycholoog. De hulpverleners kunnen de vraag vaak niet aan en zetten jongeren op wachtlijsten. "Om de instroom te verwerken, bieden we hulp in groepen", luidt het vandaag in De Morgen. Depressies en angststoornissen komen het vaakst voor, gevolgd door faalangst en uitstelgedrag.
Een op vijfentwintig studenten kampt met psychologische problemen en zoekt daarvoor hulp. Van de 105.819 studenten aan de universiteiten en de Antwerpse hogescholen gaan er 4.195 langs bij een psycholoog of psychiater. Dat blijkt uit de meest recente cijfers van de hoger onderwijsinstellingen. De Associatie Universiteit Antwerpen en de KU Leuven krijgen daarbij de meeste hulpvragen te verwerken.
Bijna elk jaar moeten de universiteiten bijkomende psychologen inzetten. "In de periode voor kerst neemt de drukte toe", zegt psychotherapeut Hugo Lietaer. "We werken met tien therapeuten, maar toch is er op dit moment een wachtlijst van dertig studenten. Daarom bieden we hulp in groep aan." Een recept dat ook de Universiteit Gent toepast. Toch leeft bij de universiteitspsychologen de vrees dat meer personeel onvoldoende zal zijn.
