In dit interview heeft Paul Verhaeghe het over de maatschappij. Volgens hem werd nog niet zo 'lang geleden de maatschappij bepaald door het samenspel tussen minstens vier dimensies: het politieke, het religieuze, het economische en het culturele - waarbij het politieke en het religieuze luik de doorslag gaven.' Volgens hem zijn al die dimensies verdwenen. Zo zegt hij dat politiekers nu voer zijn voor Geert Hoste en dat iedereen een kunstenaar is. Maar er blijft wel nog altijd één dominant discours over: het economische. Alles is volgens hem een product geworden. 'Bovendien gaat dit alles gepaard met een koppeling aan de zogenaamde meritocratie.' Dit wil zeggen dat iedereen verantwoordelijk wordt geacht voor zijn eigen succes en zijn eigen mislukkingen. Indien je slaagt, heb je dit aan jezelf te danken, wanneer je mislukt ook. En het belangrijkste criterium is hierbij winst, geld - HET MOET OPBRENGEN, dat is de boodschap. 'Het neoliberalisme heeft ondertussen onze identiteit ingekleurd, waardoor het nagenoeg onzichtbaar geworden is.'
Het neoliberalisme dient zich aan als een weergave van de mens 'zoals hij is'. De mens is egoïstisch en corrupt en altijd in concurrentie met de ander.Wie hier anders over denkt, is naïef en dom.
Mijn mening: Ik ga akkoord met wat Paul Verhaeghe zegt. Vroeger was er volgens mij veel respect voor politiekers, nu ook nog altijd, maar niet meer overal evenveel. Wanneer iemand nu zegt dat hij carrière wil maken in de politiek, wordt soms gewoon uitgelachen. En geeft men vaak als antwoord; "Daarmee kan je nooit je brood verdienen en wat is de politiek in België?" Dit is toch niet normaal? Mensen die in de politiek willen carrière maken, willen iets betekenen voor ons en voor ons land, stad, gemeente ... . Dit verdient toch respect? Ook al sta je hier niet volledig achter.
Paul Verhaeghe zegt ook dat iedereen een kunstenaar is. Hiermee ben ik ook akkoord. Als een kind muziek leert, wordt het van kindsbeen af al geleerd dat je dan een kunstenaar bent, hetzelfde gebeurd wanneer je goed bent in een verhaal schrijven en noem maar op.
Mijn vraag zou dan ook bij dit stuk artikel zijn: Moet alles opbrengen? Is het niet genoeg om iemand anders of jezelf gelukkig te zien? Mijn lijfspreuk is: Keep on smiling. Als ik ongelukkig ben en ik denk aan mijn lijfspreuk, voel ik mij al stukken beter. Ik kan het moeilijk hebben, maar ik ben bijna zeker dat er mensen zijn die het nog moeilijker hebben.
Hier heeft Paul Verhaeghe weer gelijk volgens mij. De mens is inderdaad egoïstisch. Dit is natuurlijk, hier heb ik dan ook minder problemen mee. Maar wie ook maar tegen dit wil ingaan is gewoon dom en naïef? Dit kan toch niet? Iedereen heeft zijn eigen idee. Wanneer een mens niet eerst aan zichzelf denkt is men al dom en naïef.
http://westrikeback.vooruit.be/wp-content/uploads/2012/01/LezingPaulVerhaeghe-Neoliberalisme1.pdf
Goh ... ik denk dat je vergeten bent je mening te formuleren over het religieuze aspect. Soit, dat Roger V. van Brugge ons aller respect voor het instituut een stevige knauw heeft gegeven, toch is het Boek een inspiratiebron van zingeving, waarden en levenswijsheid. En laat nou net dat stukje de kern aangeven van je verweer in je eigen meningsformulering: je verzet je tegen het doemdenken omdat je een ander niet wil aandoen, wat je je zelf niet wilt aandoen. Je wil elemanten aanbrengen tegen het egoïsme en zoekt naar solidariteit, mededogen, samenhorigheid, liefde, ... Het Boek zal je al een eind op weg helpen.
BeantwoordenVerwijderen